Everton FCEverton FC zawdzięcza swój obecny dom, a pośrednio także istnienie największego rywala, sporowi o czynsz. Klub założono w 1878 roku jako St Domingo FC, drużynę związaną z kościołem w Liverpoolu, a w 1879 roku przyjął nazwę Everton od dzielnicy, w której powstał. Od 1884 roku grał na Anfield, jednak konflikt z właścicielem obiektu Johnem Houldingiem sprawił, że w 1892 roku klub odszedł i przeniósł się na drugą stronę Stanley Park, na Goodison Park. Houlding został na Anfield i założył Liverpool FC. Goodison Park, na którym Everton grał przez 133 lata, uchodzi za pierwszy duży stadion w Anglii zbudowany z myślą wyłącznie o piłce nożnej.
Everton należał do dwunastu założycieli Football League w 1888 roku, a pierwsze mistrzostwo zdobył w sezonie 1890/91. Kolejne tytuły przyniosły sezony 1914/15, 1927/28, 1931/32 i 1938/39. Sezon 1927/28 należy do Dixiego Deana, który strzelił 60 goli w lidze, a ten rekord najwyższej klasy rozgrywkowej Anglii nie został nigdy pobity. Spadek w 1930 roku był krótkim epizodem: Everton wygrał drugą ligę w 1931 roku, a rok później mistrzostwo kraju. Tradycje klubu streszcza dewiza Nil Satis Nisi Optimum („Nic poza tym, co najlepsze, nie wystarcza”), a w herbie widnieje Prince Rupert's Tower, charakterystyczna budowla w dzielnicy Everton. Klub i jego kibice nazywani są Toffees, a niebieski kolor koszulek od pokoleń jest ich znakiem rozpoznawczym.
Lata sześćdziesiąte przyniosły nową złotą erę pod wodzą trenera Harry'ego Cattericka. Everton zdobył mistrzostwo w sezonach 1962/63 i 1969/70 oraz Puchar Anglii w 1966 roku, gdy w finale odrobił straty z 0:2 i pokonał Sheffield Wednesday 3:2. Pomoc złożona z Alana Balla, Colina Harveya i Howarda Kendalla, nazywana „Świętą Trójcą”, należała do najbardziej podziwianych w angielskim futbolu. Kendall wrócił później do klubu jako trener i poprowadził go w najlepszej dekadzie.
Drużyna, którą w latach osiemdziesiątych zbudował Howard Kendall, z bramkarzem Neville'em Southallem jako filarem, wygrała Puchar Anglii w 1984 roku, a następnie mistrzostwo i Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1984/85. W drodze do finału Everton pokonał Bayern Monachium 3:1 na Goodison Park w rewanżu półfinału, po bezbramkowym remisie w Monachium. W Rotterdamie 15 maja 1985 roku pokonał Rapid Wiedeń 3:1, a gole zdobyli Andy Gray, Trevor Steven i Kevin Sheedy. Trzy tygodnie wcześniej zespół stracił szansę na potrójną koronę, przegrywając finał Pucharu Anglii z Manchesterem United. Kolejny tytuł przyszedł w sezonie 1986/87, dziewiąty w historii klubu. Tragedia na Heysel w maju 1985 roku i pięcioletni zakaz startów angielskich klubów w Europie odebrały temu zespołowi szansę sprawdzenia się w Pucharze Europy.
Ostatnim dużym trofeum pozostaje Puchar Anglii z 1995 roku, zdobyty po zwycięstwie 1:0 nad Manchesterem United, a pięć triumfów w tych rozgrywkach (1906, 1933, 1966, 1984, 1995) jest powodem do dumy. Everton jest też stałym bywalcem najwyższej klasy: poza początkiem lat pięćdziesiątych i sezonem 1930/31 występuje w niej od 1888 roku, a od 1954 roku nieprzerwanie przez ponad siedem dekad. Z jego akademii wywodzi się Wayne Rooney, który zadebiutował w 2002 roku w wieku 16 lat.
W 2025 roku męski zespół opuścił Goodison Park i przeniósł się na nowy stadion nad Mersey, w Bramley-Moore Dock, który gościł pierwszy mecz o stawkę 24 sierpnia 2025 roku, wygrany 2:0 z Brighton. Goodison Park uniknął wyburzenia i służy dziś drużynie kobiecej, więc stary stadion pozostaje częścią klubu.