Valerenga OsloPrzez 104 lata Vålerenga Fotball było wielkim klubem bez własnego domu. Założone w 1913 roku, rozgrywało mecze domowe w Oslo na stadionach Bislett i Ullevaal, pożyczonych obiektach zbudowanych dla lekkiej atletyki lub reprezentacji narodowej. W 2008 roku rada miasta przekazała klubowi za symboliczną jedną koronę teren na Valle Hovin w jego rodzimej dzielnicy, a własny stadion otwarto tam 9 września 2017 roku. Pierwszy mecz, przegrany 1:2 z Sarpsborg 08 10 września, obejrzało 17 011 widzów, co pozostaje rekordem obiektu. Stadion mieści dziś 16 555 osób, a południową trybunę zajmuje zorganizowana grupa kibiców Klanen.
Klub powstał 29 lipca 1913 roku jako Idrettslaget Spring, założony przez grupę nastoletnich robotników fabrycznych w dzielnicy Vålerenga we wschodnim Oslo. Rok później nazwę zmieniono na Vålerengens Idrettsforening. Kibice nazywają go Enga, a znany jest też jako Królewscy Niebiescy, od niebieskich koszulek z czerwonymi dodatkami i białych spodenek. Vålerenga jest największym klubem piłkarskim w Oslo, a w 1989 roku jako pierwszy w Norwegii przyjął formę wielosekcyjnego stowarzyszenia, w którym najbardziej znane sekcje to piłka nożna i hokej na lodzie.
Klub pięciokrotnie wygrał norweską ligę: w latach 1965, 1981, 1983, 1984 i 2005. Tytuł z 1965 roku był pierwszy, a złotą erą były lata 80. Szwedzki trener Gunder Bengtsson poprowadził zespół do mistrzostw w 1983 i 1984 roku, a w 1985 klub zajął trzecie miejsce. Ostatni tytuł, z 2005 roku, był wywalczony o włos. Vålerenga zakończyło sezon z 46 punktami w 26 meczach, przy 13 zwycięstwach, 7 remisach i 6 porażkach, o punkt przed Startem. Rok wcześniej zajęło drugie miejsce za Rosenborgiem, mając tyle samo punktów i taką samą różnicę bramek, ale mniej goli strzelonych. Epokę tę współtworzył Kjetil Rekdal, a klub zdobył też brąz w 2006 i ponownie w 2020 roku.
W Pucharze Norwegii Vålerenga zdobyło cztery trofea: w latach 1980, 1997, 2002 i 2008. Pierwsze przyszło po wygranej 4:1 z Lillestrøm w 1980 roku, z zawodnikami takimi jak Tom Jacobsen i Vidar Davidsen. Klub przegrał finały z 1983 roku (0:2 z Moss) i 1985 roku (1:4 z Lillestrøm). Puchar z 1997 roku był częścią niezwykłego sezonu: Vålerenga wygrało też pierwszą ligę i wróciło do elity. W finale na Ullevaal pokonało Strømsgodset 4:2, a gole strzelili Kjell Roar Kaasa, Espen Haug, Espen Musæus i Bjørn Arild Levernes; w wyjściowym składzie wystąpił młody John Carew. W 2002 roku Levernes znów trafił, już w piątej minucie, w wygranym 1:0 finale z Oddem, a Rekdal był grającym trenerem. W 2008 roku Vålerenga pokonało Stabæk 4:1.
Puchar z 1997 roku otworzył klubowi drogę do jego najlepszego występu w Europie. W Pucharze Zdobywców Pucharów 1998/99 wyeliminowało Rapid Bukareszt dzięki bramkom na wyjeździe po remisach 2:2 w Rumunii i 0:0 w Oslo. W rywalizacji z Beşiktaşem wygrało pierwszy mecz 1:0 u siebie, potem w Stambule 5 listopada 1998 roku przegrywało do przerwy 0:3, ale odrobiło straty do 3:3 i awansowało 4:3 w dwumeczu. W ćwierćfinale Chelsea wygrała 3:0 w Londynie i 3:2 w Oslo, awansując wynikiem 6:2. W sezonie 2005/06 Vålerenga było blisko fazy grupowej Ligi Mistrzów. Po wyeliminowaniu Haki 5:1 w dwumeczu zremisowało 1:1 w dwumeczu z Club Brugge, wygrywając 1:0 u siebie i przegrywając 0:1 po dogrywce w Belgii, i odpadło w rzutach karnych 3:4. Następnie przegrało ze Steauą w Pucharze UEFA.
Historia klubu nie była wolna od kryzysów. W 1987 roku uratowano go przed bankructwem, a w 1990 i 1996 roku spadł z ligi, przy czym dublet z 1997 roku był odpowiedzią na drugi z tych spadków. W 1998 roku, w pierwszym sezonie w elicie po dublecie, latem klub był na ostatnim miejscu w tabeli, ale dyrektorem sportowym został Egil Olsen i zespół zakończył rozgrywki na siódmej pozycji. W 2023 roku Vålerenga znów spadło, ale w 2024 roku wygrało OBOS-ligaen z 69 punktami i bilansem bramek +51. W 2025 roku pod wodzą Geira Bakkego zajęło szóste miejsce w pierwszym sezonie po powrocie do Eliteserien.