Sampdoria GenuaTożsamość UC Sampdorii jest wpisana w jej koszulkę. Klub powstał w 1946 roku z połączenia dwóch genueńskich drużyn, Sampierdarenese (założonej w 1891 roku) i Andrea Doria (1895), a jego nazwa jest zlepkiem obu. Strój łączy w jednym wzorze biel i błękit jednej z nich z biało-czerwono-czarnymi barwami drugiej, stąd przydomek Blucerchiati. Niewiele włoskich klubów tak wyraźnie nosi w sobie swoje pochodzenie i niewiele dzieli z rywalem miasto, derby, a nawet stadion tak blisko. Derby della Lanterna z Genoa CFC to jedna z najstarszych i najbardziej zaciętych rywalizacji we Włoszech, a oba kluby grają na Stadio Luigi Ferraris w dzielnicy Marassi. Otwarty w 1933 roku na miejscu, gdzie Genoa grała od 1911 roku, obiekt nosi imię Luigiego Ferrarisa, piłkarza i kapitana Genoi, który zginął w czasie I wojny światowej. Stadionem zarządza spółka należąca wspólnie do obu klubów.
Przez znaczną część swojej wczesnej historii Sampdoria była solidnym klubem włoskiej ekstraklasy bez wielkich trofeów. Po raz pierwszy spadła w sezonie 1965/66 i od razu w następnym roku wygrała Serie B. Puchar Włoch w 1985 roku był pierwszym dużym trofeum, a to, co nastąpiło potem, było złotą erą klubu. Pod wodzą prezesa Paolo Mantovaniego, serbskiego trenera Vujadina Boškova i drużyny zbudowanej wokół Gianluki Viallego i Roberto Manciniego Blucerchiati zdobyli Puchar Włoch jeszcze w 1988, 1989 i 1994 roku. Łącznie klub wygrał go czterokrotnie. Atakujący duet stał się jednym z najsłynniejszych we włoskim futbolu, a przez kilka sezonów genueński klub mógł stawać obok największych nazwisk w kraju.
Europejski szczyt nadszedł 9 maja 1990 roku w Göteborgu. W finale Pucharu Zdobywców Pucharów Sampdoria zmierzyła się z Anderlechtem, a mecz rozstrzygnęła dogrywka, w której Vialli strzelił dwie bramki i zapewnił Włochom zwycięstwo 2:0. Było to jedyne europejskie trofeum klubu. Rok później, w sezonie 1990/91, Sampdoria zdobyła jedyne w swojej historii mistrzostwo Włoch, wyprzedzając tradycyjnych gigantów północy. Apogeum tego pokolenia przyszło w finale Pucharu Europy na Wembley w 1992 roku, gdy klub po dogrywce przegrał 0:1 z FC Barceloną, a decydującego gola strzelił Ronald Koeman w 112. minucie. Pozostaje to najważniejszą porażką w historii klubu, a finał do dziś wspominany jest jako koniec epoki.
Kolejne dekady przyniosły upadek w kilku etapach. Sampdoria spadła do Serie B w sezonie 1998/99 i wróciła w 2003 roku, po zajęciu drugiego miejsca na zapleczu w sezonie 2002/03. Ponownie spadła w sezonie 2010/11 i wróciła rok później. Ostatni spadek potwierdziła w maju 2023 roku porażka 0:2 na wyjeździe z Udinese na cztery kolejki przed końcem, co zakończyło jedenaście lat w elicie. W sezonie 2024/25 klub utrzymał się w Serie B po wygraniu baraży o utrzymanie z Salernitaną, dzięki czemu po raz pierwszy w historii uniknął spadku do trzeciej ligi. Do tej pory każdy sezon od 1946 roku rozgrywał w Serie A lub Serie B.
Dziś Sampdoria to klub walczący o odzyskanie pozycji, a trudności finansowe i zmiany właścicieli stanowią tło jego sportowych kłopotów. Historia nadal daje mu szczególną wagę we włoskim futbolu. Klub ma na koncie jeden tytuł mistrzowski, cztery Puchary Włoch i europejskie trofeum, a wspomnienie początku lat 90. pozostaje centralnym punktem tożsamości kibiców. Dla nich koszulka w barwach blucerchiato wciąż jest symbolem czasów, gdy Genua była jednym z głównych ośrodków europejskiego futbolu.