US Catanzaro 1929Finał Pucharu Włoch z 1966 roku to najbardziej wyrazisty punkt w historii US Catanzaro 1929. Drużyna z Kalabrii dotarła do niego jako zespół grający w Serie B, prowadzona przez kapitana Stefano Raise, który nosił opaskę w latach 1962–1966 i rozegrał dla klubu 312 spotkań, oraz napastnika Gianniego Buia, którego 18 goli ligowych w sezonie 1965/66 było w tych rozgrywkach najlepszym wynikiem w klubie. To jedyny finał w dziejach klubu. W statystykach figuruje on jako jedno drugie miejsce w krajowym pucharze.
Finał był zapowiedzią pierwszego prawdziwego przełomu. W 1971 roku Catanzaro po raz pierwszy awansowało do Serie A, pokonując Bari w decydującym meczu trójstronnych barażów, w których uczestniczyła także Atalanta. Pierwszy sezon w najwyższej klasie był walką o przetrwanie i zakończył się spadkiem w ostatniej kolejce, po zaledwie 3 zwycięstwach i 15 remisach, z 21 punktami. Mimo to klub uzbierał ostatecznie siedem sezonów w Serie A, w tym pięć z rzędu. Najsłynniejszą postacią tamtego okresu był Massimo Palanca, który zdobył dla klubu 97 goli ligowych w Serie A i Serie B, więcej niż ktokolwiek inny, a w samej edycji Pucharu Włoch 1978/79 strzelił osiem bramek.
Tożsamość klubu jest związana z jego barwami i regionem. Catanzaro gra w czerwono-żółtych strojach, stąd przydomek giallorossi, a klub nazywano także Aquile del Sud, czyli południowymi orłami, oraz Regina del Sud, czyli królową południa. Oficjalnie klub powstał w 1929 roku w Catanzaro, stolicy Kalabrii. W 2018 roku ogłosił powrót do historycznej nazwy Unione Sportiva Catanzaro, z dodatkiem 1929, mając wcześniej, od 2011 roku, już historyczne logo.
Stadion domowy, Stadio Nicola Ceravolo, należy do najstarszych na południu Włoch. Zbudowany w 1919 roku, jest określany jako najstarszy obiekt sportowy w Kalabrii. Najpierw nazywano go Stadio Militare, od 1927 roku Stadio Comunale, a obecną nazwę otrzymał w 1990 roku na cześć Nicoli Ceravolo, wpływowego prezesa klubu przez dwadzieścia lat, który zmarł rok wcześniej. Obiekt należy do miasta i mieści około 14,65 tysiąca widzów. Został rozbudowany, gdy klub po raz pierwszy awansował do Serie A, między innymi o zadaszoną trybunę i wydłużone łuki.
Dekady po złotym okresie były trudne. Kolejne spadki w 1990 i 1991 roku zepchnęły Catanzaro do Serie C2, gdzie klub spędził dwanaście sezonów, do 2003 roku. Droga powrotna trwała do 2023 roku, gdy zespół wygrał swoją grupę w Serie C i po siedemnastu latach wrócił do Serie B. Ostatnie lata pokazują drużynę, która stała się stałym uczestnikiem walki o awans. W sezonie 2023/24 zajęła piąte miejsce i dotarła do półfinału baraży, w 2024/25 skończyła na szóstym miejscu i ponownie awansowała do półfinału, a w 2025/26 zajęła piąte miejsce i dotarła do finału baraży. Ten finał z Monzą zakończył się wynikiem 2:2 w dwumeczu, ale Monza awansowała jako wyżej sklasyfikowana w lidze, więc Catanzaro pozostało w Serie B na sezon 2026/27.
Dla kibiców to historia powtarzających się niemal-sukcesów i długich powrotów, co nadaje klubowi charakter odmienny od większych sąsiadów. Finał pucharu osiągnięty z drugiej ligi, awans wywalczony w barażach i stadion nazwany imieniem prezesa pozostają punktami odniesienia klubu zakorzenionego na południu Włoch.