Athletic BilbaoAthletic Club z Bilbao zawdzięcza przydomek Los Leones świętemu Mamesowi, chrześcijańskiemu męczennikowi, którego według tradycji wrzucono lwom, a te nie wyrządziły mu krzywdy. Legenda dała nazwę stadionowi klubu, San Mamés, a lwy przylgnęły także do drużyny. Klub, założony w 1898 roku, gra w czerwono-białe pasy, używane od 1910 roku. Do dziś nosi angielską nazwę, co jest śladem tego, że futbol trafił do Bilbao dzięki brytyjskim robotnikom i baskijskim studentom wracającym z Wielkiej Brytanii.
Cechą, która odróżnia Athletic od niemal wszystkich innych klubów z europejskiej czołówki, jest polityka cantery. Klub wystawia wyłącznie piłkarzy urodzonych w Kraju Basków lub wyszkolonych w baskijskich klubach. Za część tego obszaru uznaje się Bizkaję, Gipuzkoę, Álavę, Nawarrę oraz francuskie prowincje baskijskie. Zasada przetrwała zmiany na rynku transferowym i uczyniła z regionalnej akademii główne źródło zawodników pierwszej drużyny. Athletic jest też, obok Realu Madryt i FC Barcelony, jednym z trzech klubów, które nigdy nie spadły z najwyższej klasy rozgrywkowej w Hiszpanii.
Klub zdobył osiem tytułów mistrza Hiszpanii, w latach 1930–1984, oraz 24 Puchary Króla, co jest drugim wynikiem w historii tych rozgrywek, po Barcelonie. Dwa pierwsze mistrzostwa, w 1930 i 1931 roku, przyszły pod wodzą angielskiego trenera Freda Pentlanda. Ostatnie mistrzostwo, w 1984 roku, zostało zdobyte w sezonie, w którym klub wygrał także Puchar Króla. Potem przez 40 lat Athletic nie wygrał żadnego ważnego krajowego trofeum.
Statystycznym symbolem ofensywnej tradycji Athletic jest Telmo Zarra, który grał w klubie od 1940 do 1955 roku. Sześciokrotnie wygrał klasyfikację strzelców La Liga, nagradzaną Trofeo Pichichi, i zdobył w lidze 251 goli. Ten rekord przetrwał do 2014 roku, gdy pobił go Lionel Messi. Samo trofeum nosi imię innego napastnika Athletic, Rafaela Moreno „Pichichiego”, który strzelił pierwszą bramkę na San Mamés w 1913 roku i zmarł w 1922 roku, mając 29 lat. Przy stadionie stoi jego popiersie, pod którym drużyny gości tradycyjnie składają kwiaty.
Europejska historia Athletic obejmuje kilka pamiętnych dwumeczów. W Pucharze Europy 1956/57 klub pokonał Manchester United 5:3 na San Mamés, ale w rewanżu przegrał 0:3 i odpadł po wyniku 5:6 w dwumeczu. Najlepsze europejskie wyniki klubu to dwa finały Pucharu UEFA, później przemianowanego na Ligę Europy. W 1977 roku Athletic uległ Juventusowi, który awansował dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe po remisie w dwumeczu. W 2012 roku Athletic wyeliminował Manchester United w drodze do finału w Bukareszcie, gdzie Atlético Madryt wygrało 3:0.
Długie oczekiwanie na trofeum zakończyło się w 2024 roku. 6 kwietnia Athletic pokonał Mallorcę w rzutach karnych w finale Pucharu Króla w Sewilli, po remisie 1:1. Był to 24. Puchar Króla w historii klubu, a zwycięstwo pokazało, że model oparty na canterze wciąż potrafi przynieść ważne trofeum w dzisiejszym futbolu.
San Mamés, nazywany „Katedrą”, jest domem klubu. Pierwszy stadion otwarto w 1913 roku. Obecną arenę oddano do użytku w 2013 roku; powstała obok dawnego obiektu, który następnie rozebrano. Athletic nigdy nie zamienił zasady oparcia się na miejscowych piłkarzach na wydatki na rynku transferowym, a dla klubu i jego kibiców ta zasada jest równie ważna jak każde trofeum.
