Blackburn RoversNiewiele klubów łączy początki zorganizowanego futbolu z erą Premier League tak bezpośrednio jak Blackburn Rovers, jeden z trzech klubów, które były członkami założycielami zarówno Football League w 1888 roku, jak i Premier League w 1992 roku. Klub założono w 1875 roku po spotkaniu w hotelu Leger w Blackburn z inicjatywy Arthura Constantine'a i Johna Lewisa, którzy chcieli stworzyć zespół grający według zasad Association. Już po dekadzie należał do najsilniejszych w kraju. Rovers zdobywali Puchar Anglii w 1884, 1885 i 1886 roku i pozostają jedynym istniejącym klubem, który wygrał te rozgrywki trzykrotnie z rzędu. Kolejne triumfy przyszły w 1890 i 1891 roku, a szósty i ostatni w 1928 roku, po wygranej 3:1 z Huddersfield Town.
Siedzibą klubu jest Ewood Park, stały stadion od 1890 roku. Rovers rozegrali na nim kilka spotkań w poprzedniej dekadzie, gdy teren nazywał się Ewood Bridge i odbywały się na nim także wyścigi chartów. Pierwszy mecz ligowy na stadionie obejrzało około 10 tysięcy widzów, a rekord frekwencji, 62 522 osoby, padł w 1929 roku i nadal obowiązuje. W latach dziewięćdziesiątych obiekt gruntownie przebudowano, a za trybuną noszącą imię Jacka Walkera stoi jego pomnik. Nazwa stadionu nigdy nie była komercyjna, co pasuje do obiektu używanego od ponad stu dwudziestu pięciu lat.
Pierwsze mistrzostwa Blackburn zdobyło jeszcze przed I wojną światową, w sezonach 1911/12 i 1913/14, i przez osiem dekad pozostały one jedynymi. Zmiana zaczęła się w 1991 roku, gdy klub przejął lokalny właściciel stalowni i wieloletni kibic Jack Walker. Namówił Kenny'ego Dalglisha do powrotu do pracy trenerskiej, a Rovers awansowali do pierwszej edycji Premier League w 1992 roku. Walker zapłacił następnie rekordowe w Wielkiej Brytanii 3,6 miliona funtów za Alana Shearera, który wraz z Chrisem Suttonem stworzył atak określany jako SAS, a w sezonie mistrzowskim obaj zdobyli łącznie ponad 50 goli. W maju 1995 roku Blackburn wygrało Premier League, po raz pierwszy od 81 lat zdobywając mistrzostwo kraju, i po raz pierwszy awansowało do Ligi Mistrzów.
Sukcesu trudno było utrzymać. Dalglish po tytule przeszedł do pracy w zarządzie, mistrzowie zajęli w sezonie 1995/96 siódme miejsce pod wodzą Raya Harforda, a latem 1996 roku Shearer został sprzedany do Newcastle United za rekordowe w świecie 15 milionów funtów. Blackburn spadło z ligi w 1999 roku, a w sierpniu 2000 roku zmarł Walker. Mimo to klub wrócił do Premier League w 2001 roku, a w lutym 2002 roku wygrał w Cardiff Puchar Ligi, pokonując Tottenham Hotspur 2:1 pod wodzą Grahama Sounessa. W kolejnych latach w składzie byli Brad Friedel, Mark Hughes i Andy Cole, a Hughes jako trener doprowadził zespół do trzech kolejnych półfinałów pucharowych.
Okres po śmierci Walkera był mniej stabilny. W 2010 roku indyjska firma drobiarska Venky's kupiła klub od Walker Family Trust, a w 2017 roku Rovers jako pierwsi mistrzowie Premier League spadli na trzeci poziom rozgrywek. Klub wrócił od tamtej pory na drugi poziom, gdzie występuje w biało-niebieskich koszulkach w połówki, i nie powrócił do Premier League. Blackburn jest też jedynym klubem z niewielkiego miasta, który wygrał Premier League, jednym z zaledwie siedmiu, i ten fakt wraz z sześcioma Pucharami Anglii i trzema mistrzostwami nadal określa, jak Rovers postrzegają samych siebie.