US CremoneseUS Cremonese narodziła się w trattorii. 24 marca 1903 roku w Osteria Varesina, kilka kroków od Torrazzo, symbolu miasta, grupa młodych entuzjastów futbolu założyła klub, który miał stać się jednym z klasycznych przedstawicieli włoskiej piłki prowincjonalnej. Kremona kojarzy się przede wszystkim z lutnictwem i postacią Antonia Stradivariego, więc piłkarze wielokrotnie byli porównywani do skrzypiec: miasto ceni elegancję i kunszt, a klub częściej grał w Serie B lub w Serie C, niż w najwyższej klasie. W 1913 roku zespół wstąpił do włoskiej federacji piłkarskiej, a jego barwy, szara i czerwona, pochodzą z 1914 roku. Od nich pochodzi przydomek I Grigiorossi (szaro-czerwoni).
Stadion Giovanni Zini, na którym drużyna gra od 1929 roku, nosi imię bramkarza klubu, który zmarł w czasie I wojny światowej. Nowoczesne standardy nie przeszkadzają mu zachować kameralnego charakteru, a trybuna Curva Sud znana jest z głośnego dopingu. W 1929/1930 Cremonese po raz pierwszy zagrała w Serie A. Na kolejny awans do elity kibice czekali aż 54 lata, ale właśnie wtedy zaczął się najbardziej romantyczny okres w historii klubu. W 1984 roku Cremonese, prowadzona przez Emiliana Mondonico, wróciła do Serie A, a w składzie występował młody Gianluca Vialli, wychowanek miejscowej akademii. Latem tego samego roku Vialli przeszedł do Sampdorii, z którą zdobył później historyczne mistrzostwo Włoch, a klub z Kremony natychmiast spadł.
Kolejne dekady ułożyły się w klasyczny rytm klubu-windy. Cremonese wracała do Serie A po sezonach 1984/1985, 1989/1990 i 1991/1992, za każdym razem spędzając w niej zaledwie rok. Z Kremony pochodzi też Antonio Cabrini, a karierę szkoleniową rozwijał tu Cesare Prandelli, co pokazuje, że Cremonese od dawna jest inkubatorem talentów. Najbardziej udany okres przyszedł po awansie w 1993 roku. Pod wodzą Luigiego Simoniego klub utrzymał się w Serie A przez trzy kolejne sezony, do 1996 roku, a w sezonie 1993/1994 zajął dziesiąte miejsce. W zespole błyszczeli obrońcy Luigi Gualco i Corrado Verdelli, rozgrywający Riccardo Maspero oraz napastnicy Andrea Tentoni i Matjaž Florijančič.
Największym trofeum klubu pozostaje Puchar Anglo-Włoski z sezonu 1992/1993. Cremonese, wówczas występująca jeszcze w Serie B, pokonała w finale na starym stadionie Wembley angielskie Derby County 3:1. Gole dla Włochów strzelili Verdelli, Maspero i Tentoni, a honorowe trafienie dla Anglików zdobył Marco Gabbiadini. W drodze do finału zespół wyeliminował między innymi West Ham United i Tranmere Rovers. Dla Kremony był to prawdziwy międzynarodowy triumf, dziś przypominany z dumą mimo skromnej rangi turnieju. Od tamtej pory klub nie wywalczył żadnego trofeum ani nie zagrał w europejskich pucharach.
XXI wiek przyniósł klubowi trudniejsze chwile. W 2006 roku Cremonese spadła do Serie C1, a w sezonie 2009/2010 przegrała z Varese finał baraży o awans do Serie B. Odbudowa nastąpiła dzięki długoletniej pracy właściciela, przemysłowca z branży stalowej Giovanniego Arvediego, który zadbał także o stadion. Cremonese ponownie awansowała do Serie A, a w kolejnych latach klub potrafił odzyskać miejsce w elicie również dzięki barażom. Jej obecność na najwyższym poziomie pozostaje dziś najlepszym dowodem na to, że prowincjonalny klub, mający ograniczone możliwości finansowe, wciąż potrafi stawać do rywalizacji z największymi.
Historia Grigiorossi jest więc opowieścią o wytrwałości. Klub z miasta skrzypiec zbudował swoją tożsamość na szaro-czerwonych barwach, wiernej publiczności i kulcie lokalnych wychowanków, a ponadczasowy symbol stanowi dla niego nie tyle trofeum, ile samo przetrwanie wśród większych i bogatszych rywali.