Burnley FCW 1960 roku Burnley FC zdobyło mistrzostwo Anglii jako przedstawiciel jednego z najmniejszych miast, jakie kiedykolwiek wyprodukowały krajowego mistrza: miasto liczyło wtedy około 80 tysięcy mieszkańców. Ta historia jest dla klubu wzorcowa, bo Burnley odnosiło sukcesy nie dzięki pieniądzom, lecz dzięki pomysłowi, skautingowi i własnym wychowankom. Klub powstał 18 maja 1882 roku, gdy miejscowy klub rugby Burnley Rovers zmienił dyscyplinę na piłkę nożną. Od 1883 roku gra na Turf Moor, wcześniej korzystając z boiska Calder Vale. W 1888 roku znalazł się w gronie założycieli Football League. Barwami klubu są bordowy i niebieski, a jego przydomek to The Clarets.
Pierwszy tytuł mistrzowski przyszedł w sezonie 1920/1921. Burnley wygrało ligę z przewagą pięciu punktów nad Manchesterem City, a w trakcie sezonu ustanowiło ówczesny angielski rekord, notując 30 meczów ligowych bez porażki. Wcześniej, w sezonie 1913/1914, klub wygrał Puchar Anglii. W tych dwóch triumfach mieści się cała jego pierwsza epoka chwały, którą trudno porównywać z potęgą większych ośrodków, ale która trwale wpisała Burnley w historię angielskiego futbolu.
Drugi okres świetności przypadł na lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX wieku. Od 1955 roku prezesem klubu był Bob Lord, rzeźnik i lokalny przedsiębiorca, a trenerem w 1954 roku został Alan Brown. Burnley należało do pierwszych klubów w kraju, które zbudowały specjalistyczny ośrodek treningowy w Gawthorpe, i słynęło z polityki młodzieżowej oraz sieci skautów, która dostarczała wielu utalentowanych graczy. W 1958 roku trenerem został dawny piłkarz klubu, Harry Potts, a oś zespołu stanowili kapitan Jimmy Adamson i rozgrywający Jimmy McIlroy, Północnoirlandczyk, który odrzucał oferty większych klubów, by pozostać w Burnley. Potts często stosował wówczas niemodne jeszcze ustawienie 4-4-2.
Nagrodą był tytuł z sezonu 1959/1960, przypieczętowany w ostatniej kolejce zwycięstwem 2:1 na wyjeździe z Manchesterem City. Przy okazji klub zdobył także Charity Shield, a w kolejnym sezonie zadebiutował w Pucharze Europy. W pierwszej rundzie pokonał francuskie Stade de Reims, dwukrotnego finalistę tych rozgrywek, 2:0 w pierwszym meczu, a pierwszego gola zdobył McIlroy. W ćwierćfinale Burnley wygrało z Hamburgerem SV 3:1 na Turf Moor, ale w rewanżu w Hamburgu odpadło, zmęczone intensywnym terminarzem: w ciągu 14 dni rozegrało pięć spotkań, grając równocześnie w półfinałach ligowego i krajowego pucharu. W 1962 roku zespół dotarł do finału Pucharu Anglii, przegrywając z Tottenhamem Hotspur, a Adamson został wybrany piłkarzem roku przez angielskich dziennikarzy.
Zniesienie maksymalnych płac w 1961 roku sprawiło, że kluby z małych miast takich jak Burnley przestały mogą rywalizować finansowo z większymi ośrodkami. Odejście McIlroya do Stoke City w 1963 roku i zakończenie kariery przez Adamsona w 1964 roku osłabiło zespół, choć w sezonach 1962/1963 i 1965/1966 Burnley kończyło ligę na trzecim miejscu i zagrało w Pucharze Miast Targowych w sezonie 1966/1967.
Późniejsze dekady przyniosły wzloty i spadki, z grą w niższych klasach rozgrywkowych włącznie. W XXI wieku Burnley wielokrotnie awansowało do Premier League, a w sezonie 2017/2018 zajęło w niej siódme miejsce i po 51 latach wróciło do europejskich pucharów, remisując 1:1 w pierwszym meczu z Aberdeen, a następnie wygrywając po dogrywce u siebie. Dzisiejszy Turf Moor, zmodernizowany i mieszczący ponad 22 tysiące widzów, wciąż pozostaje jednym z najstarszych obiektów w angielskim futbolu. Tradycja The Clarets opiera się więc na wierności lokalnej tożsamości i umiejętności rywalizowania z klubami o znacznie większym potencjale.